'Thinking Hands'

Technologie neemt steeds meer van ons over. Maar wat raken we daarmee kwijt?

Thinking Hands gaat over de kennis die in ons lichaam zit. In het maken, het aanraken en het voelen. Kennis die niet zomaar in data of in een computer te stoppen is. Wat weet het lichaam wat je hoofd niet weet?

De naaister die stof herkent aan de druk en weerstand. De danser die de vloer voelt met zijn voet. De chirurg die met haar handen voelt wat haar ogen niet zien. De Finse architect Juhani Pallasmaa noemt dit ‘de denkende hand’, the thinking hand. Want deze kennis zit niet in je hoofd: ze zit in je vingers, je buik en je gevoel.

Grote techbedrijven bouwen systemen die denken en voor ons kiezen. Ze noemen dat de toekomst van intelligentie. Maar ze laten misschien wel het belangrijkste weg: alles wat het lichaam al weet. Die kennis leeft in mensen en wordt doorgegeven via handen en aanraking. En ze verdwijnt als het lichaam dat haar draagt er niet meer is.

Daarom vraagt Thinking Hands wat we verliezen als we deze kennis niet serieus nemen. De tentoonstelling brengt foto's, video en installaties samen. Sommige werken laten zien hoe je met je handen beeld maakt: met stof, met papier, met klei. Andere werken gaan over wat het lichaam nog meer weet: over spelen, over zorgen en over geweld.

Zorg en liefde krijgen hier een politieke betekenis. Ze zijn een vorm van verzet tegen een wereld die vooral kijkt naar wat je maakt en presteert. En dan is er de digitale kant, waar de hand haar werk doorgeeft aan systemen die verder gaan zonder haar lijf: met werk op schermen, en een grote robot die geen handen heeft en alleen kan praten.

Thinking Hands stelt de vraag wat we daarbij op het spel zetten? Elk werk geeft een eigen antwoord. Door fotografie, of met robotica of klei, met beweging, met liefde en met zorg.