Nederland en Duitsland zijn buurlanden en buren denken meestal dat ze elkaar kennen. Of valt dat in de praktijk toch tegen? Onze Gastblogs gaan over het dagelijks leven in de grensregio’s. Verteld door mensen met een goed verhaal. Luchtig geschreven, met een hang naar diepgang. Ter leering ende vermaeck. Een beetje om over na te denken, voor wat (leed)vermaak en om elkaar echt wederzijds beter te leren kennen! In deze aflevering Hans B. Hein
Communiceren...
De mogelijkheden om met elkaar te communiceren zijn inmiddels zó divers dat veel mensen èn bedrijven het overzicht bijna verliezen. Ik wil hier twee ervaringen delen: één over communicatie via sociale media, en de andere over het wonder van het gesproken woord, dat we moeten waarderen en behouden!
Voor bedrijven is het tegenwoordig een absolute noodzaak social media en websites in te zetten bij hun communicatie. Niet alleen om snel en goedkoop kontakt te leggen, maar ook om klanten en gebruikers om hun mening te vragen. Dat kan vaak tot verrassende nieuwe ideëen leiden, die de dienstverlening of producten kunnen verbeteren. En het gaat snel. Een voorbeeld uit de praktijk.
Ik had veel kunst in huis en wilde van een groot deel daarvan afscheid nemen. Op mijn facebookpagina deelde ik dat mee en vroeg of mensen een idee hadden hoe ik dat zou kunnen doen. Vijf minuten later schreef een kunstenaarsgroep met galerie in Bocholt, dat ik hun galerie een dag kon krijgen. Een paar minuten later schreef een fotograaf dat hij graag bij me langskwam om foto’s van de werken te maken om deze te plaatsen een plaatselijke krant! Steeds meer mensen gaven meningen en wensen door. Een week later was het idee geboren om de Crispinus Platz in Bocholt - waar vaak leegstand was, tot het Montmartre van Bocholt te maken. Met meerdere galerien en vele happenings. Zo snel kan het gaan via social media.
Toch blijft het gesproken woord ook prachtig. In een restaurant waar ik regelmatig at, groetten mij regelmatig drie heren die daar éénmaal in de week kwamen. Twee kende ik. De derde niet. Op een dag stelde ik me kort aan hem voor en zei dat ik Hans Hein heette. Hij zei me:” ik heet ook Hans, maar dat niet alleen. Ik heet Hans-Benno”). Waarop ik zei: “Ik heet ook Hans Benno”. In zijn en mijn hele leven hadden we nog nooit iemand ontmoet die zo heette. Vanaf die dag hadden we wat bijzonders. Door gewoon even te praten, te communiceren met elkaar. Is dat niet mooi?
Jullie Hans Benno Hein
(Buitenland correspondent)
